Tekst: Ine Bonte

Je doet een beetje vanalles. Dan ben je er, dan weer niet. Weet je wat je wil?

'Ik geloof niet in overexposure. Laten we eerlijk zijn, in België is het niet zo moeilijk om bekend te zijn: iedereen heeft wel al eens in de krant gestaan. Ik vestig liever de aandacht op wat ik doe, niet of weinig op wie ik ben. En als ik iets doe, is het uit professionele overwegingen. Ik weet best wat ik wil, hoor. In deze job kan je heel veel richtingen uit, en het zou dom zijn om kansen te laten liggen. Ik ben 26 jaar jong en ik heb veel leuke dingen gedaan. Dat is mijn bagage.'

Elke ervaring is mooi meegenomen.

'Ja. In het buitenland zijn veel zangers of zangeressen ook nog eens acteur of model. Of ze hebben een eigen kleding- of parfumlijn. Hier vinden mensen dat raar... Maar de jongere generatie wil meer. We willen veel doen en snel doorgroeien. Ik heb nog geen concreet einddoel voor ogen. Of misschien wel? Ik heb altijd al zangeres willen worden, en dat is gebeurd. Ik droomde ervan om naar Amerika te trekken, en die droom verwezenlijk ik nu.'

Je gaat naar daar om er een Motown-album op te nemen...

'Ja, alle vocals worden daar opgenomen. Hoe de rest van de productie zit, dat moeten we nog bekijken. Dat we samenwerken staat vast maar nee, namen kan ik je nog niet geven. (lacht) Het is niet de eerste keer dat ik naar Amerika ga, hoor. De laatste twee jaar ging ik heen en weer. New York, Atlanta, LA... En het lijkt wel alsof ik heb er in een vorig leven heb gewoond.'

Nogal wat artiesten vinden België te klein en voelen zich niet gewaardeerd. Speelt dat bij jou een rol?

'Ik vind België niet te klein, maar het is wel het mekka van dancemuziek. Gans Europa trouwens. Bovendien zijn Belgen strenger voor hun eigen artiesten. Fans komen mij na een optreden vertellen dat ik moet proberen doorbreken in het buitenland. Ja, daar worden artiesten op handen gedragen.'

Is er in Amerika plaats voor Sandrine?

'Dat weet ik niet. Elk individu is anders, maar er zijn veel vissen in de vijver. Het is een kwestie van 'being in the right place at the right time'. Nee, het kan niet mislukken want uit alle ervaring leer je. Zelfs uit de slechte.'

Touwtje springen

Wat betekent Antwerpen voor jou?

'Ik ging naar school op het Sint-Lodewijk en ik ben hier blijven hangen. Ik ben afkomstig uit Sint-Niklaas maar ik zit zowat dagelijks in Antwerpen. Als ik wegga of uit eten ga, dan is dat bijna altijd hier.'

Waar ga je dan naartoe?

'Eten doe ik graag in de Tropicos, een Braziliaans-Mexicaans restaurant met bangelijke cocktails. Naar Zao Wang voor sushi. Of naar Arte, een Italiaans restaurant. Daar bestel ik die gefronste dingetjes (tortellini, nvdr). (lacht) Een glas drinken kan in de Noxx, of ergens op het Zuid. In de Mogador bijvoorbeeld, een cocktailbar. Of gewoon gezellig bij vrienden thuis.'

Van gezellig gesproken. Jij zong van kleinsaf in de huiskamer. Vonden jouw broers dat oké?

'Geloof het of niet maar we kwamen heel goed overeen. Daar zit het leeftijdsverschil misschien wel voor iets tussen. Alles wat mijn zes jaar oudere broer deed, vond ik super. En ik deed alles na. Mijn broers hebben mij als jongste altijd alles gegund. Wanneer Gunther bij zijn vrienden ging voetballen, mocht ik mee. We hebben veel uren samen doorgebracht, tot hij op internaat ging in Mechelen. Dat was even wennen. Ik was ongeveer 15 jaar. Toen ben ik pas echt een band beginnen opbouwen met mijn acht jaar oudere broer. Werner moest mij komen 'controleren' van mama maar dat verliep probleemloos. Ik heb een prachtige jeugd gehad, van kindertijd tot puberteit. Hinkelen, krijttekeningen maken, touwtje springen... Heerlijk.'

Ben je met de toekomst bezig?

'Dat hangt af van dag tot dag. Ik ben een piekeraar. Een heel zenuwachtig persoon, maar dat zal je nooit zien. Als ik in bed kruip, heb ik te veel tijd om na te denken. Over individuele prestaties en mijn carrière in het algemeen. En ja, leeftijdsgenoten denken aan trouwen en kindjes krijgen, maar dat is nog niets voor mij. Ik weet nooit wat het einde van de maand zal brengen en mijn dagen zijn goed gevuld. Ik zou een pak toegevingen moeten doen. Nu ben ik weg als ik dat wil. Ik wil een jaar naar Amerika, dingen proberen, ervaring opdoen.'

Droom even weg en vertel waar je jezelf ziet over tien jaar.

'Een aantal albums Europees of wereldwijd en veel optredens in het buitenland. Ik voel dat ik daar klaar voor ben. Zes jaar terug was alles nog zo nieuw en moest ik nog zo veel leren. In het buitenland heb je maar één kans om een eerste indruk te maken. Dan sta je beter sterk in je schoenen. Ik zou ook graag een bedrijf uitbouwen dat artiesten begeleidt. Nee, geen management... Ik weet het nog niet precies.'

Instant stardom

Je kwam in contact met (legendarisch) muzikaal talent: de Pointer Sisters, Marco Borsato, maar ook Patrick Dorcean en Nina Babet. Vond je meteen je plaats?

'Dankzij Idool kwam ik snel in contact met artiesten die hun strepen al hadden verdiend. Als ik de kans krijg om met zulke mensen samen te werken, ben ik in eerste instantie ongelofelijk dankbaar. Dan geef ik alles zonder er al te veel bij stil te staan. Je moet gefocust zijn. En dat is het mooie aan mensen als Patrick en Nina: ze staan open voor en steunen nieuw talent. Ze wilden ook met mij spelen, en dat schept natuurlijk (zelf)vertrouwen.'

Hoe sta jij tegenover instant stardom?

'Dat is relatief. Als je aan een wedstrijd deelneemt, krijg je makkelijk toegang tot de muziekwereld. Bovendien ben je week na week aanwezig in de huiskamers van het publiek. Mensen bouwen een band met je op. Sommige artiesten moeten jarenlang knokken om tot dat niveau te komen... Maar na die wedstrijd moet je het wel blijven waarmaken.'

Met wie wil je absoluut eens samenwerken?

'Amerikaanse producers als Timbaland en Linda Perry. (begint te zingen) 'And I say, hey hey hey hey...' (What's up van 4 Non Blondes, nvdr). Linda was de frontzangeres én songwriter van 4 Non Blondes en is nu een bigtime producer van vrouwelijke artiesten als Pink en Gwen Stefani. Samenwerken zou ik heel fijn vinden.'

We duimen voor je!