“Ik ben nog altijd een kustmens en ik ben geen West-Vlaming. Want er is een groot verschil tussen West-Vlaanderen en de kust. Als je pakweg een kilometer van het strand weggaat, zit je meteen tot aan je enkels in de klei. Terwijl de kust naar mijn gevoel een mondaine plaats is. Als kind hadden wij casino’s, we liepen over stranden waar dames in bikini lagen, en we hoorden Franse, Duitse en Engelse klanken. Ik heb Jacques Brel nog zien optreden, ik bedoel maar, er heerste een heel andere ambiance die niets te maken heeft met de zeer gesloten, in zware grond gedrenkte geborneerdheid van de rest van West-Vlaanderen.”

Dank je. Jij was van Zeebrugge. Dat is eigenlijk ook Brugge?
“Zeebrugge is een haven, daar hadden we al eens een neger gezien. Het was dan wel niet de grootste haven, maar enfin wij kenden de blues hé. Dat komt er dan ook nog bij. Dat is toch allemaal een voordeel als je dat vergelijkt met het binnenland. Wij hadden altijd de oneindige zee, dat geeft een brede blik.”

Is iemand van Zeebrugge dan geen Bruggeling?
“Er is een onderscheid. Brugge is de hoofdstad van West-Vlaanderen. Brugge is binnenland. Brugge heeft natuurlijk het voordeel van een toeristische stad te zijn, zodanig dat je er met de wereld geconfronteerd wordt, maar ik vond Brugge toch altijd veel meer gesloten. Brugge is wel nog altijd een stad waar ik enorm veel van hou. Het is een stad met waanzinnige mogelijkheden die naar mijn gevoel niet altijd worden benut. Maar het is wel een stad waar je passioneel verliefd kunt op zijn. En dat kan je natuurlijk niet van iedere stad zeggen.”

Kom je er nu nog?
“Uiteraard veel minder. Mijn ouders zijn allebei overleden. Ik heb nog wel een paar broers wonen in Brugge, aan de kust niemand meer. Ik geraak daar minder. Als ik er moet optreden heb ik altijd de neiging om wat vroeger door te rijden, en misschien eens tot aan de strandwijk te rijden en te kijken wat er overblijft. Wat dat betreft is mijn verhaal een beetje een ‘Terug naar Oosterdonk’-verhaal. Waar ik heb gespeeld en geleefd, dat is weg, dat is verdwenen, dat is haven geworden.”

Zijn er nu nog plekjes die je kent?
“Het is natuurlijk nog altijd de moeite om eens naar Zeebrugge te rijden, al was het maar om te eten. Zeebrugge heeft altijd een culinaire reputatie gehad. In mijn kindertijd al kwam de koning er geregeld – incognito dan – om de innerlijke mens te goed te doen. Veel van die zaken van destijds zijn verdwenen. Andere zijn in de plaats gekomen. Als ik naar daar ga wil ik vis eten hé. Dat is evident. Als ik naar Channel 16 ga, word ik verwend met correcte, verse vis aan correcte prijzen. Er gaat niets boven een schotel met langoustinekes. Als dat zo vers uit de zee komt, dat is goddelijk lekker. Van mij moet daar niets mee gebeuren.”

Brugge is ook de stad die mensen als Frank Vanhecke en Filip Dewinter heeft voortgebracht.
“Ja, maar dit zijn twee losers hé. Waar staan die gasten nog in de wereld? Ze betekenen echt niets, ze hebben dat eigenlijk nooit gedaan. Eventjes misschien, doordat hun populisme aansloeg. Dat zijn mensen die straks nog slechts een voetnoot zullen zijn in de geschiedenis en dan nog wel alleen in de geschiedenis van de Vlaamse beweging. Maar verder betekenen die mensen echt niets. Het zijn wel producten van het gesloten, geborneerde West-Vlaanderen. Dat wel.”

En de ene is je dan nog gevolgd naar Antwerpen.
“Je kunt mensen niet verbieden om te migreren. Filip Dewinter is dus eigenlijk een migrant die zich heeft geassimileerd. Het is te zeggen: op bepaalde vlakken. Hij heeft een beetje Antwerps geleerd, hij kan behoorlijk een bolleke drinken, maar wat hij niet kan, als het er op aankomt, is de deuren open zetten. Precies wat Antwerpen altijd heeft gedaan de keren dat de stad in de loop van haar geschiedenis groot is geweest. Als Antwerpen zich op zichzelf terugplooit, wordt het ook weer een klein haventje. Dat moet hij toch wel beseffen. En in feite zijn we hem hier zachtjes aan zo beu als koude pap en mogen ze hem in Brugge terughebben.”

Hoe moeilijk was het om als homo op te groeien in dat geborneerde West-Vlaanderen?
“Ik heb de meest fantastische jeugd gehad die je maar kunt hebben. En dat heeft natuurlijk met verschillende factoren te maken. Enerzijds uiteraard het gezin waar ik uitkom. Het woord ‘warmte’ is hier een understatement. Ik ben geboren in een gezin waar bescherming, warmte, liefde, genegenheid en zorgzaamheid begrippen waren die bovenaan stonden. Het was een feest om in zo’n milieu op te groeien. Anderzijds had ik een strand voor de deur, ik had vriendinnetjes uit de helft van Europa. Toen ik negen was, was ik al verliefd op een meisje uit Den Haag dat mij Nederlands heeft leren spreken. Daarna toen ik al wat ouder was en de zinnenprikkelendheid van de wereld zich begon te laten gelden, bracht men ons met karrenvrachten meisjes uit het binnenland, waar ik veel plezier aan heb gehad. Ik ging naar alle jazzgrootheden kijken die optraden in het Casino van Blankenberge. Ik ging naar de Caveau in Blankenberge, naar de rockconcerten kijken. Ik zong zelf in een popgroepje. Eigenlijk was mijn jeugd één langgerekt feest. Het was een plezier om in Zeebrugge op te groeien en ik kijk daar met enorm veel liefde op terug.”

Je zong zelf inderdaad in een groepje met Jean-Marie Aerts.
“Jaja, daar ben ik mee opgegroeid, met Jean-Marie. Jean-Marie Aerts, Paul Couter, dat waren mensen die bij ons veel aan huis kwamen. Paul Couter was de helft van Tjens Couter en Jean-Marie Aerts is dan later de gitarist van TC Matic geworden. Maar daarvoor hebben wij allemaal groepjes gehad en ik was altijd de zanger.”

In 1981-82 trad je bijvoorbeeld op als Kurt V.E.
“Ja, ik heb later met Jean-Marie eens een paar singletjes opgenomen, ‘Coole Jongen’ en ‘China Jon’ en zo… Dat was in de vroege jaren tachtig, in de tijd van Hitring (dat in 1980 de allereerste Há van HUMO won, nvdr). Toen waren we al iets ouder, toen waren we twench zoals dat zo mooi heet en zijn we in Brussel in de ICT-studio’s enkele liedjes gaan opnemen. Het is heel merkwaardig. Ik kreeg vorige week nog een mail toegestuurd van een heel jonge kerel die zei: ‘ik hoorde in Parijs in een discotheek het nummer ‘China Jon’, en ik ben altijd al een grote fan van u geweest,’ schrijft hij, echt (lacht), ‘maar dit is toch wel heel merkwaardig en daar wil ik graag iets meer van weten,’ zegt hij nog. Zie je, mijn muziek is een eigen leven gaan leiden, maar vooral, ze wordt nog altijd gebruikt.”

Dat is zeker: dé Italiaanse cosmic dj, Daniele Baldelli, draait 'China Jon' regelmatig in zijn sets. Naar het schijnt is dat een echte cultplaat aan het worden.
“Is dat echt? (schatert) Hoe leuk. Dat doet me veel plezier om te horen. Ik was daar echt niet van op de hoogte. Dat moet ik doorgeven aan Sabam (schatert). Stel je voor, dertig jaar na datum. Dat waren nog maffe platen hé, laten we eerlijk zijn. Ik weet in ieder geval dat ik ooit nog iets met met Jean-Marie ga doen. Telkens als we mekaar zien, hebben we zin om te prutsen. We zien wel. Wat dat wordt, daar heb ik geen idee van.”

Hoe gaat het verder met de carrière?
“Ik moet eerlijk zijn, ik heb nog nooit zo hard gewerkt als nu. Veel mensen beginnen op mijn leeftijd zachtjesaan af te bouwen. Bij mij is het net andersom. Ik werk voor Klara en ik maak daar alsmaar meer programma’s. Soms vul ik er twintig uren per week. Andere weken is het slechts vijf uren, maar voor sommige mensen is dat ook al heel veel. Want je moet natuurlijk ook alles voorbereiden. Ik heb het gevoel dat ik op dit moment door het soort werk dat ik doe continu in een leerproces zit. Ik blijf maar studeren. Dat is een heel prettig gevoel.”

Is Klara je echte biotoop? Is dat de plek waar je thuishoort?
“Gezien mijn opleiding en mijn interesses van vroeger kan je inderdaad zeggen dat ik wat thuisgekomen ben. Ik ben terug bij de kunst uitgekomen na een toch wel
vrij uitgebreide uitstap in de wereld van de variété - waar ik geen seconde spijt van heb, want integendeel, af en toe doe ik graag nog eens een zijstap naar de variété. Ik vind dat ongemeen prettig. Ik zou het zonde vinden mocht ik me in een hokje laten vastzetten. Daar heb ik geen zin in. Maar tegelijkertijd doet het me heel veel deugd dat de Vlaming niet zo’n hokjesdenker is. Ik voel me helemaal aanvaard in de culturele wereld, terwijl ik voor de meeste mensen nog altijd de presentator van ‘De Drie Wijzen’ ben, hoe lang dat ook geleden is.”

Ik vraag naar je ervaringen als homo aan de kust, en je hebt het over de meisjes die je hebt geconsumeerd. Ik wou eigenlijk weten of je als homo en als publiek figuur een taak voor je zag weggelegd?
“Die meisjes, dat waren jeugdzonden. Ik ben homo, maar ik ben niet iemand die op de barricaden gaat staan. Daar doe ik niet aan mee. Het is wat het is. Ik ontken niet. Ik vertel ook nooit over mijn privéleven. Behalve dat het zeer goed gaat, dat mag iedereen weten. En in die zin ben ik misschien een rolmodel. Er zijn toch nog altijd veel jongens en meisjes die zeer zwaar vechten met hun seksualiteit. Er zijn nog altijd jongeren die zelfmoord plegen omdat ze homo zijn en daar wil ik dan graag aan vertellen dat ik ongelooflijk blij ben met mijn situatie, en met mijn huwelijk als homo, en dat dit allemaal heel erg, maar dan ook zo verschrikkelijk normaal is dat ik het bijna niet meer leuk vind (lacht).”

Ja, wat ga je nu nog moeten doen om anders te zijn? Nog dromen?
“Dat is het hé, ik heb geen enkele concrete droom, ik heb een attitude, en die attitude is dat ik ’s morgens wakker word met het idee van : ‘het moet vandaag allemaal beginnen.’ Het wordt echt wel hoog tijd want ik word ouder. Die attitude dat ik nog van alles wil doen en voor alles wil openstaan, heb ik al heel mijn leven. Ik pak mee wat op mijn weg komt en interessant is. Ik heb nooit een planning uitgestippeld en ik heb daar ook absoluut geen spijt van, want door niet te plannen heb ik duizend-en-één dingen meegemaakt. Veel te veel om op te noemen. Ik kijk met heel veel plezier terug op wat ik allemaal heb gedaan en ik kijk met nog veel meer plezier vooruit naar wat nog moet komen.”

Zien we je dan nog terug op tv?
“Alles kan. Alleen ik heb daar niet zo vreselijk veel behoefte aan. Het moet echt al iets heel plezants zijn. Want televisie dat is meestal lang wachten op niets. Ik heb daar momenteel het geduld niet meer voor. Ik ben nu gewoon om als radiomaker heel snel te werken. Ik voer gesprekken met de grootste muzikanten en schrijvers en ik maak voortdurend nieuwe dingen mee. De populariteit die bij tv-werk hoort, hoeft ook niet meer voor mij. Iedereen kent me in Vlaanderen, zo volstaat het wel (lacht). Jan Hautekiet komt vandaag naar mij en hij zegt : ‘Mijn kleinkinderen zijn zot van je uitvoering van dat liedje dat je met Kapitein Winokkio hebt opgenomen, ‘Het loze vissertje’. Bon, goed, de toekomst is verzekerd. Mijn carrière kan nog wel een tijdje doorgaan. Alles moet nog beginnen.”

(Interview: Kurt Vandemaele voor CityZine Brugge 2010)

www.kurtvaneeghem.be
Kurt Van Eeghem op Discogs