(interview door Jonas Boel, verschenen in CityZine Gent 2010 - 2011)

We kunnen misschien beginnen met de mooiste theaterzaal of gezelligste foyer in het Gentse?

Devriendt: De mooiste theaterzaal? Een controversiële keuze misschien, maar toch: het Nieuwpoorttheater! Ik hou vooral van de mooie bakstenen muren, nergens anders heb ik al zo’n theater gezien. De zitjes op de tribune zijn niet echt comfortabel te noemen maar het is wel leuk dat de eerste publieksrijen met hun voeten op de bühne zitten. Er is geen afstand tussen het toneel en het publiek, zo hebben we het graag bij Ontroerend Goed.

De gezelligste foyer dan maar?

Devriendt: Ik kies voor de Minard. Een mooie, hoge ruimte met een grote bar. De ervaring leert dat mensen er graag en lang blijven hangen (lacht). Die gezamenlijke nabespreking onder een glas is trouwens een typisch Belgisch fenomeen. Veel theaters in het buitenland hebben helemaal geen eigen bar of caféruimte. Na een voorstelling sta je gewoon op straat.

Bij onze eigen voordstellingen is zo’n ‘decompressieruimte’ echt een must. Tijdens The Smile Off Your Face bijvoorbeeld, waarin de bezoekers één per één in een rolstoel en geblinddoekt door een parcours geleidt worden. Achteraf voel je de nood om die ervaring met iemand anders te delen, het is een zeer persoonlijke en confronterende belevenis. In Toronto kwamen de mensen gewoon rechtstreeks op straat terecht, verre van ideaal.

Waar en wanneer heeft de theatermicrobe je voor het eerst gebeten?

Devriendt: Deels in de Kopergieterij, deels bij David Bauwens – onze zakelijk leider- op kot. Zijn studio aan de Korenlei was de vaste verzamelplaats voor ons kliekje jonge poëten. Soms zat er dertig man, soms vijf. Daar groeide de ambitie om onze gedichten op een podium te brengen. Na wat geëxperimenteer in de Backstage hebben we Porror gemaakt, een combinatie van porno en horror. Tijdens de Gentse Feesten gaven we elke dag een opvoering in de Hotsy Totsy. ’s Ochtends op de Vlasmarkt deed de voorstelling als een lopend vuurtje de ronde en er kwam steeds meer volk kijken. Toen is het besef gegroeid dat we met iets bezig waren waar ook andere mensen iets aan hebben. Na Porror 1 kwam Porror 2 en 3, we wonnen de Theater Aan Zee-prijs en het balletje ging aan het rollen.

Het balletje rolde richting Edinburgh, naar het grootste theatertreffen van Europa.

Devriendt: Zeg maar het grootste theaterfestival van de Angelsaksische wereld! Op het Fringe Festival staan gedurende drie weken zo’n 3000 voorstellingen op de kalender. Vooral in het onofficiële gedeelte valt er veel te beleven. In Vlaanderen wisten de grote culturele centra niet goed wat ze van Ontroerend Goed moesten denken, we waren maar een stelletje zonderlingen in hun ogen. Dus trokken we naar het buitenland, in dit geval naar Ierland.
We kwamen er terecht in een kelder van een kelder. De eerste dag lieten we vijf man gratis binnen, de tweede dag zat er tien man in de zaal en de vijfde dag was alles uitverkocht. Toen ons vertelden werd dat we de Fringe First, een belangrijke prijs, hadden gewonnen wist ik zelf niet wat het betekende (lacht). We hebben alles al doende geleerd.

Intussen steken jullie voorstellingen vlot de grens over. Waarom is Ontroerend Goed zo graag gezien in buitenland?

Devriendt: Gent en Vlaanderen staan ver op gebied van theater. Onze theatertaal is vrij uniek. In New York of Sydney kijken ze er naar op, het is een taal die ze zelf niet beheersen. Volgens mij heeft het te maken met ons gebrek aan een grote theatergeschiedenis; we hebben hier geen Shakespeare of Molière. Door dat gebrek aan traditie vonden we zelf een nieuwe taal uit. In het buitenland vinden ze het compleet absurd dat zo’n klein gebied zo veel originaliteit voort brengt.

Gent staat dus met een grote rode stip op de theaterkaart.

Devriendt: Absoluut! De manier waarop er hier met jongeren gewerkt wordt heb ik nog nergens gezien. Wat een weelde ook: Victoria, Arne Sierens, Alain Platel, de Kopergieterij, NTGent, Pol Heyvaert en ga zo maar door. Het wordt niet alleen veel gecreëerd, er komt ook nog es veel volk naar kijken!

Wat vind je als theatermaker van de kritiek dat er teveel subsidies naar allerlei elitaire projecten gaat?

Devriendt: Goh, die kritiek komt ook altijd uit dezelfde hoek hé? (glimlacht). Zelf vind ik dat iedereen van een voorstelling moet kunnen genieten, van mijn grootmoeder tot de doorwinterde theaterrecensent. Ik kan me zelf ergeren aan een dansvoorstelling waarin nauwelijks iets gebeurd en die enkel op maat van dat kleine interne kringetje gemaakt is. Geef mij dan maar Johan Heldenberg en zijn Massis – De Musical, die voorstelling kon werkelijk iedereen bekoren en daarvoor moest hij niet plat op de buik. Als je veertienjarigen zonder theaterbagage kan boeien én de journalist van De Morgen, zit het goed.

Bemerk je bij jongeren nog een grote interesse voor theater?

Devriendt: Theater leeft bij jongeren, het komt erop aan om voldoende links te leggen naar hun eigen wereld - en je moet het ménen; het mag geen marketingtruc zijn, daar kijken ze door. Met de voorstelling Pubers Bestaan Niet is die link er dankzij de muziek en het licht provocerende artwork rond de voorstelling.

Op de posters staat een opgestoken middenvinger.

Devriendt: Voilà, als er één ding is waarmee pubers zich kunnen identificeren is het met een welgemeende 'fuck you' (lacht).