Ben je in Roeselare geboren?

'Ik ben geboren in de kleine gemeente Koolskamp op de rand van Roeselare. Mijn professionele carrière ging van start in de gemeente Hooglede. Daar bouwde ik huizen die anders waren dan de rest. Wat later trok ik naar Roeselare, naar de stad. Wij woonden er op een boerderij, in een oud huisje achter een schuur. In '89 heb ik daarbovenop het bureau van vandaag gezet, met een werk van Panamarenko. Ik bouwde tien jaar aan die omgeving. Het is een oase, een rustpunt van groen en water. Via dat huis heeft Steven Holl (Steven Holl Architects, nvdr) me leren kennen! In die tijd was Roeselare de stad van de commerce, en er viel het een en het ander te realiseren. Ik heb er mijn stijl, de minimalistische structuur, geïntroduceerd. Iemand zei me ooit dat mijn gebouwen zouden wegvliegen. Maar dat is nooit gebeurd.' (lacht) 

Tja, niet iedereen is happig op vernieuwing...

'We krijgen af en toe opmerkingen van stedenbouw dat we te hedendaags in het landschap bouwen. Het houten huis dat ik in Roeselare heb gezet, schrijft een nieuw verhaal. Het is belangrijk dat men ziet dat die combinatie wel mogelijk is. Het Grand hotel Casselbergh, in de historische gebouwen 't Fransch Schildt, Zeven Torens en Casselbergh in de Hoogstraat in Brugge, is onlangs geopend. Ik was er een beetje bang voor maar het is een geslaagd en betekenisvol huwelijk tussen oud en nieuw geworden. Het is belangrijk dat je de geschiedenis en de belevingswaarde van de elementen kent, en dat je opperbest omgaat met hedendaagse techniek.' 

Waar ligt het beginpunt van al die wijsheid?

'Eerst liep ik school in het college. Ik behaalde er niet te veel punten, ik wilde de artistieke wereld verkennen. Mijn vader, de toenmalige gemeentesecretaris van Kooskamp, vond dat een goed idee en gaf zijn toestemming. Op mijn 15de trok ik naar het Sint-Lucas in Gent, het hoger artistiek humaniora. Ik zat op internaat en dat was een fantastische tijd: freedom! Ik heb er een goede opleiding genoten, een stevige basis gekregen. Het wiskundige gedeelte lag me minder maar we hebben het toch gehaald: Paul Robbrecht en ik ... Dat is altijd mijn maat geweest. We hebben 8 jaar lang de schoolbanken gedeeld, en samengewerkt ook.'

Denk je - zoveel jaren en awards later - nog terug aan de schooljongen van toen?

'Eigenlijk is er niets veranderd.  Al wat eruit komt, komt van diep. (klopt op zijn hart) En dat maakt mij gelukkig. Het gaat erom sterke spelers bij elkaar te brengen en samen een verhaal te schrijven. In de workshops en ateliers van het Sint-Lucas heb ik veel geleerd over methodologieën. Als je samenwerkt, kom je tot veel betere resultaten. Ik ben trots dat die filosofie in onze ateliers wordt toegepast. Het Baiyun International Convention Centre in China (Met dit centrum won Buro II + CITIC ADI een World Architecture Festival Award, nvdr) hebben we gerealiseerd in samenwerking met de Chinezen.' 

Wat leer je daaruit?

'Hoe klein we zijn. Je zit daar zomaar even met 1000 mensen op bureau en 15.000 man op de werf! Dat is benauwelijk.'

Dan moet je je werkwijze wel even aanpassen, zeker?

'We verplaatsen ons in hun wereld. We hebben een prijs gekregen omdat we rekening houden met de plaatselijke economie, geschiedenis, cultuur, architectuur en omgeving. Aan zulke projecten gaat heel wat onderzoek vooraf, verricht door verschillende departementen of specialisten ter zake. Dat moet ook, want er spelen nogal wat zaken mee waarvan wij geen weet hebben. En als je het niet weet, haal je er spelers bij die het wel weten.'

Straf eigenlijk, voor een Roeselaars bedrijfje.

'Ja, het is een straf verhaal. Het begon met een aantal Chinese architecten die hier gestudeerd hadden en een tijd bij ons hebben gewerkt. Terug in China contacteerden ze ons in verband met dit project. Wij waren aanvankelijk niet van plan deel om te nemen. Het was veel te groots! Zij drongen aan en wij gaven toe. We wisten niet waar we het hadden toen we bij de eerste drie zaten. En niet veel later, tijdens een verlofperiode, rinkelde de telefoon: 'We moeten nu naar China!' Ter plaatse kwam de Chinese gouverneur naar me toe: 'Mister Vermoortel, monday we start the workshops.' Ik opperde tevergeefs dat iedereen met vakantie was. 'You will do the project? Then you will start monday', zei hij.(lacht)

Wat doet internationale erkenning met een mens?

'Eerlijk gezegd heb ik nooit gedacht dat we zover zouden geraken. Die erkenning zal me niet veranderen. Je mag zoiets niet naar je hoofd laten stijgen. Er zijn in Vlaanderen architecten die veel sterkere ideeën hebben dan de big shots ... Ik kan met iedereen een pint drinken. Die houding nemen we met onze mensen ook aan: het 'one big family'-principe. Dat is veel plezanter werken. De ouderen zorgen voor de jongeren en als wij iets niet snel genoeg doen, nemen de jongeren het over.'(lacht)

Loont Roeselare architecturaal de moeite?

'Met de afbraak van een groot deel van de burgerhuizen is een deel van de geschiedenis verdwenen. Buiten de stad zijn veel woningen en industriële gebouwen gezet die architecturaal niet veel voorstellen maar waarmee Roeselare wel rijk is geworden. Wat betreft de binnenstad zijn we bezig met het bouwen van een kenniscentrum op het vroegere KBC-terrein, in het kader van de ontwikkeling van een nieuw stukje binnenstad. Dat fantastische project moet meer zuurstof aan het stadshart geven. Het is ons paradepaard van Roeselare. We werken graag aan een multifunctioneel project.'

Dan moet jij dringend eens met Patrick Lefevere babbelen!

www.buro2.be