Heren, hoe lang vormen jullie al een koppel?

Fredo: Om alle misverstanden te vermijden: ik ben een gelukkig getrouwd man! De foto’s staan op Facebook om het te bewijzen (lacht). Het muzikale partnerschap met Thang moet zo’n tien jaar oud zijn, geloof ik.

Thang: En elkaar nog altijd niet moe gezien, je moet het maar doen eh!

Waar en wanneer is die bewuste band gecreëerd?

Thang: Onze eerste nacht samen achter de draaitafels was een misverstand. De eigenaar van Club 69, op dezelfde locatie als nu Suite 16 (Oude Beestenmarkt, nvdr), had ons per ongeluk allebei op dezelfde datum geboekt. Omdat wij geen moeilijke jongens zijn hebben we dan maar met z’n tweeën plaatjes gedraaid, en dat bleek nog goed mee te vallen ook.

Fredo: Nu ik er over nadenk zijn we dus gekoppeld door een cafébaas (lacht). Tja, het gebeurt in de beste families!

Vertel ons iets meer over jullie nieuwe project: Villa.

Fredo: Het is geen nieuw DJ-project, laat dat meteen duidelijk zijn. Met Villa maken we onze eigen producties, en ‘we’ dat zijn Thang, ikzelf en Seba, de man met de technische know-how en productionele skills. Hij woont op een afgeleden boerderij samen met een gigantische verzameling muziekspeeltjes.

Thang: Dirk Deruyck, van Eskimo Recordings en vroeger Culture Club, stelde ons aan Seba voor op Play & Produce, een soort muzikantendag voor DJs en producers in Vooruit. Zeer fijn initiatief - we gingen binnen om workshops te jureren en gingen als trio weer buiten.

Zelfs Moby bestelde intussen al een remix bij Villa.

Fredo: Tja, wat moet ik daar op zeggen? De klik met Seba heeft voor een nieuwe impuls gezorgd, we zijn klaar om onze muziek naar een nieuw niveau te tillen. Elke keer we in de studio zitten willen we willen iets fris en verassend brengen. Hoe verschrikkelijk cliché dat ook mag klinken.

Thang: We modderden al enkele jaren aan met eigen producties en het werd hoog tijd om onszelf meer te profileren. Zo zijn we onlangs pas voor de eerste keer in Londen gaan draaien.

Fredo: In Londen lopen er honderd Fredo & Thang’s rond, ze plaveien hele straten met DJs die overlopen van goede bedoelingen (lacht). Je moet dus iets éxtra bieden, dankzij Villa kunnen we met vertrouwen de stap richting buitenland zetten.

Jullie speelden onlangs in de befaamde Fabric, zowat de hipste club van Londen.

Fredo: We hebben gedraaid in het kleinste zaaltje, goed voor 400 man. Tijdens onze set draaide Erol Alkan en Four Tet, zware concurrentie maar er was toch veel volk. Het mooiste moment van de avond hebben we aan Erol te danken: tijdens zijn grand finale speelde hij twee remixes van Villa achter elkaar. De mensen gingen uit hun dak, het was duidelijk niet de eerste keer dat hij die truc toepaste. Apentrots was ik.

Met Villa organiseren jullie zelf clubavonden. Wat je zelf doet, doe je beter?

Thang: Dat is zowat het uitgangspunt. Niet dat we denken dat we goede promotors zijn, we merkten gewoonweg dat er vraag is naar feestjes met net dat ietsje meer en speciale aandacht voor de muziek. De eerste Villa Night was alvast een geslaagde avond en smaakte naar meer!

Hoe hecht is de muziekscene in Gent?

Fredo: Héél hecht. Dat komt in de eerste plaats omdat we hier zo dicht op elkanders lip zitten. Gent is nu eenmaal een uit zijn voegen gebarsten dorp maar ik ervaar dat als een deugd. Het spontane contact met andere artiesten is belangrijk; in Londen zit je een uur op de metro als je bij elkaar op bezoek wilt. In Gent ga je donderdagavond op café en de halve toog zit vol met muzikanten en DJs (lacht). The Subs, Das Pop, Goose, The Glimmers, Soulwax; iedereen woont bij elkaar om de hoek en gaat eten in dezelfde restaurants.

Welke specifieke plek in Gent draag je een warm hart toe?

Fredo: De Vlasmarkt tijdens de Gentse Feesten! Een unieke mix van herkenbare maar goede muziek, collectieve openbare dronkenschap en andere hippie-achtige toestanden. Bijna iedereen zit er op dezelfde lijn, mooi geïllustreerd door het moment waarop iedereen zich tegelijk in de Irish coffee smijt, zo rond half vijf ’s ochtends. Iedere rechtschapen Gentenaar heeft minstens één lief opgedaan op de Vlasmarkt en er minstens één verloren (lacht). Zelf heb ik ook mijn lief – pardon, mijn vrouw! – leren kennen op de Vlasmarkt. Hopelijk ben ik binnen een jaar of zeventien zelf een bezorgde ouder die zich afvraagt wat zijn tienerdochter allemaal bekokstooft op de Flashmarkt.

Thang: Voor mij heeft Bureau F. veel betekend, de locatie aan St. Jacobs waar de theaterbende van Kung Fu hun hoofdkwartier had. Mijn wereld is open gegaan toen ik daar voor een auditie de eerste keer binnen stapte. Ze deden 'iets' met video, muziek en véél jonge gasten op een catwalk. Ik vond het geweldig! De hele periode van Kung Fu was puur avontuur en ik heb toen massa’s mensen leren kennen die nog steeds in mijn vriendenkring zitten.

De legendarische dance store Music Man op de Steendam is niet meer. Hoe belangrijk zijn platenwinkels nog voor jullie?

Thang: Zéér belangrijk! Ik koop nog steeds graag muziek op vinyl, al ga ik de laatste vooral op zoek naar originele tweedehands releases. Dat Music Man moest sluiten is erg jammer. Volgens mij zit het probleem waarmee muziekwinkels worstelen niet in de opgang van digitale downloads maar in de kwaliteit van de muziek. Als je geld neertelt voor een plaat wil je daar iets voor terug, het is een investering. Er rollen echter weinig instant klassiekers van de band tegenwoordig; een leuk dansnummertje met een levenspanne van enkele maanden koop ik ook liever op MP3.

Jullie zijn ook resident in de Antwerpse Petrol. Wat zijn de meest opvallende verschillen op de dansvloer tussen Gent en Antwerpen?

Thang: Het voornaamste verschil: in Antwerpen moeten we minder bochten nemen, daar vinden ze het niet erg als je een hele avond house of techno draait. In Gent zijn we het anders gewoon, hier heerst afwisseling op de dansvloer. Ik zou het zelf een typisch Gents fenomeen noemen; doorgedreven eclecticisme.

Fredo: In het boek Last Night A DJ Saved My Life – een aanrader trouwens – staat een hoofdstukje over België en New Beat, de periode rond midden jaren tachtig. De denkwijze achter het ontstaan van die beweging is vandaag nog steeds herkenbaar. Boccaccio en New Beat, The Glimmers, R&S Records, 2manydjs, Culture Club... het ligt allemaal in het verlengde van elkaar.

Thang, jij bent er 29 en Fredo is de dertig gepasseerd. Moet de toekomst van het Gentse nachtleven niet in handen van de jonge generatie liggen?

Fredo: Absoluut, maar waar zitten ze, de nieuwe entrepreneurs? De jonge gasten die het verschil maken? De generatie van Eskimo, Belmondo, Culture Club en Club 69 hebben intussen kindjes gemaakt en zijn verder geëvolueerd. Zelfs de jongens die het licht deden in Culture Club hebben nu hun eigen bedrijf, en de mannen van de productie leiden intussen hele festivals in goede banen.

Thang: Het klimaat is veranderd. De hoogdagen van het Gentse nachtleven werd aangevoerd door cowboys die al doende grenzen verlegden. Dat is volgens mij niet meer mogelijk, te veel regeltjes en stempels op allerlei ingewikkelde formulieren.

Fredo: Weet je waar de muziek en ambitie leeft in Gent? Bij de studentenzender Urgent.fm en het daaraan verbonden radiocentrum (REC). Gerund door en voor studenten, en een geweldige kweekvijver voor jongen mensen die iets in de media willen doen. Ze bieden lokale scenes een platform en inzicht in de jungle die het medialandschap kan zijn. Ondermeer Bram Willems, Wim Oosterlinck, Ben Van Alboom en Nadiem Shah hebben hun metier daar bijgeschaafd. Dáár zitten de toekomstige ambassadeurs van de Gentse muziekscene.

myspace.com/villanese
facebook.com/villanese