Tekst: Jonas Boel

Bespaar jezelf de moeite en ga niet op zoek naar een flagshipstore in Antwerpen, die is er namelijk niet. Wél was er drie maanden lang (van december tot maart 2009) hun ‘guerilla store’, een ondergronds blitzoffensief waarmee A.F. Vandevorst voor het eerst de straat op trok. De voorbije zomer werd daar in het mondaine Knokke een vervolg aan gebreid met Gustav. In een villa vlakbij het Zoute kon je niet alleen terecht voor de A.F. Vandevorst-collectie, je kon er ook cultuur opsnuiven en zelfs een hapje eten.

Hoe voelde het om residentie te houden zo ver buiten jullie biotoop?

An: Ons verblijf in Knokke is héél goed meegevallen! Knokke is een stad waar we een soort haat-liefde verhouding mee hebben, maar de respons wat grotendeels positief. Het is gewoon ook leuk om een hele zomer aan zee te zitten met de andere residents van de villa Gustav . Het voelde als vakantie.
Filip: Ik zou niet meteen beweren dat Antwerpen onze biotoop is. Een biotoop heb je nodig om te overleven, zoals een territorium waar je afhankelijk van bent. Wij hebben Antwerpen niet persé nodig om te overleven – integendeel, we zijn zelfs erg mobiel en compatibel. ‘Uitvalsbasis’ is een veel beter woord. Antwerpen is een goede plek om inspiratie op te doen, je krijgt er dingen vlot geregeld…enfin, je weet wat ik bedoel.

Is dat de reden waarom jullie hier nooit een eigen winkel begonnen zijn?

Filip: Het is gek, zoveel mensen die dezelfde vraag stellen… Bon, wat niet is, kan nog komen.
An: Op dit moment heb ik totaal geen behoefte aan een eigen boutique. Veel te statisch, veel te saai! (lacht). Niet alle Antwerpse ontwerpers hebben een vaste winkel, toch? Dries Van Noten, ja, en vroeger Veronique Branquino. Zelfs Ann Demeulemeester heeft lang op haar eigen stek gewacht.

In een pop-up shop kan je toch moeilijk aan klantenbinding doen?

An: Oh, wat een gruwelijk woord is dat toch! Ons project is géén pop-up shop, het is gewoon een rondreizende winkel. Een ‘nomade shop’, of zoiets (lacht). Wij verkopen ook geen oude stock, je vindt er onze huidige collecties, aangevuld met kunstwerken, foto’s en/of bizarre voorwerpen. Het is een kruisbestuiving van verschillende mensen en hun passies die aansluiten bij onze leefwereld.

Hoe moet ik mij die leefwereld inbeelden?

An: Een wereld waarin veel meer gebeurd dan kleren ontwerpen. Heel het verhaal er rond, het totaalconcept is even belangrijk voor AF Vandevorst. Je zou kunnen zeggen dat we onze inspiratie evenveel naar voor schuiven dan de rest van de collectie. Waarom? Het is gewoon erg leuk om te doen! Als ze me morgen komen zeggen dat ik enkel nog op beurzen mag staan met de kleren stop ik er onmiddellijk mee. Nee, bedankt!

Mag ik jullie wel nog mode-ontwerpers noemen?

Filip: Ach, het kind moet een naam hebben hé! Kleren ontwerpen blijft onze kernbezigheid, al komen wij er graag op een bijzondere manier mee naar buiten. Gustav, het project in Knokke, was een openbaring. Niet alleen omwille van de geweldige locatie, maar ook net omdat we er een soort speeltuin gecreëerd hebben door andere mensen mee in het bad te sleuren. Als een klant naar buiten stapte zonder iets te kopen maar wél met een ervaring rijker ben ik evengoed tevreden. Het is ook geweldig om eindelijk eens de interactie te zien tussen onze kleren en de vrouwen die ze kopen – of niet kopen, natuurlijk (lacht).
An: We worden nu al regelmatig gevraagd door andere firma’s die van onze zogezegde expertise gebruik willen maken, maar voorlopig hebben we geen ambitie om een evenementenbureau te worden.

Na Antwerpen en Knokke houden jullie halt in Gent. Staan er ook buitenlandse trips op het programma?

Filip: Dat is toch de bedoeling, ja. De eerste ‘guerilla store’ in Antwerpen was een goede testcase. We zaten in de Volkstraat in een hoekpand met veel glas en vitrines. In Knokke was er dus die fameuze villa en ook in Gent komen we in een pand terecht met veel mogelijkheden. Er begint zich een draaiboek te vormen dat we op de duur ook in New York of Parijs kunnen gebruiken.

De collecties van AF Vandevorst worden steevast geshowd in Parijs. Waarom niet in Milaan of Londen?

An: Parijs is de stad van de avant-garde, daar voelen we ons het meeste thuis. De stijl in New York is eerde ‘casual chic’, in Milaan overheerst de glamour en Londen is het prettig gestoorde buitenbeentje. De lat ligt hoger in Parijs en de pers is er erg veeleisend, maar die uitdaging maakt het voor ons net interessant.

Waar is demografisch gezien jullie beste afzetmarkt?

Filip: Op de eerste plaats staat Europa, op de voet gevolgd door Rusland. De Vlaamse media doet soms uitschijnen alsof alle Belgische ontwerpers erg ‘hot’ zijn in Japan, maar die hype is over zijn hoogtepunt.
An: De Russische vrouwen zijn erg gevoelig voor glamour, ze zouden het goed kunnen vinden met hun Italiaanse collega's (lacht). Onze collecties vallen in de smaak omdat ze erg vrouwelijk zijn maar tegelijk ook een beetje bruut. Ze zijn als het ware op het lijf geschreven van de Russische vrouw.

Kunnen jullie een woordje uitleg geven bij de nieuwe herft- en wintercollectie die eraan komt?

An: De kernwoorden bij deze collectie waren ‘blackboard’ en ‘cardboard’. We hebben ons laten inspireren door het artisanale sfeertje daar rond. Het schrijven op een bord, afvegen, werken in het stof… er zitten verschillende soorten mat zwart in de collectie, maar ook echt karton en stoffen die qua kleur en gevoel op karton lijken. Het is allemaal een beetje gebaseerd op de figuur van Joseph Beuys = is in de eerste plaats een kunstenaar – die veel lezingen gaf en in zijn jagersjasje voor de studenten aan het krijtbord stond. Er is héél veel krijt in onze wintercollectie gekropen (lacht).

Waar moet je zijn in de stad om schouders te schurken met het Antwerpse modevolkje?

Filip: Ik vraag het me zelf af! (lacht) Tegenwoordig studeren nauwelijks nog Belgen aan de mode-academie, laat staan Antwerpenaren. De opleiding is trouwens zo duur dat de meeste studenten geen tijd en centen over hebben om op café te zitten.
An: Onlangs zijn we toevallig op een bende academiestudenten gebotst. Er was een defileetje aan de gang in Ra, een conceptstore in de Kloosterstraat, en de winkel zal afgeladen vol. Heel leuk om al die uitgedoste mensen eens bij elkaar te zien. Je kent dat wel: alle remmen los, als een explosie van ideeën. Zo arrogant als de pest, natuurlijk, maar dat hoort eerder bij de leeftijd en als bescherming tegen de reacties van de buitenwereld dan om te overleven in de modewereld. Heel inspirerend, het geeft goesting om verder te doen. Tegenwoordig is het mode om ‘niet mode zijn’, gelukkig is daar op de academie niks van te merken.

Wat houdt jullie in Antwerpen?

Filip: En waarom verkassen we niet naar Parijs, bedoel je? In de eerste plaats omdat Parijs een afgrijselijk dure stad is. Ten tweede, omdat we hier ons bedrijf uit de grond gestampt hebben. We werken graag met dezelfde mensen samen, vanuit Antwerpen hebben we iets opgebouwd. Weet je wat zo vreemd is aan deze stad? Antwerpen loopt vol goede muzikanten, goede ontwerpers en kunstenaar, maar iedereen blijft braaf op z’n eigen terrein. Er sluimert massa’s onaangeboord potentieel en dat vind ik jammer. Het hangt er wel, maar het breekt niet door. Als je in Berlijn rond loopt, bijvoorbeeld, dat heb ik de indruk dat er in ieder keldergat gecreëerd wordt. Die energie mis ik hier.
An: Anderzijds, in Antwerpen kan je helemaal zelf je ritme bepalen. Het is totaal niet ‘pushy’. Alles is binnen handbereik, je neemt het wanneer het nodig is. Maar als je niks doet, gebeurt er ook niks (lacht).

Vindt je Antwerpen een mooie stad?

An: Neen. Er heerst een enorme nonchalance. Je moet steevast voorbij iets lelijks om iets moois te zien. Misschien is dat juist de charme?